|
سلامتی- بعضي پدر و مادرها آن قدر روي بچهشان حساسند كه مدام دنبال بيماري و عيب و علتي توي بچههايشان ميگردند
در حالي كه بعضيهاي ديگر هم از آن طرف بام افتادهاند و اصلا متوجه مشكلاتي كه بچهها را تهديد ميكند، نيستند.
تازهترين مطالعات نشان ميدهد كه اتفاقا والدين دسته دوم هم چندان كمتعداد نيستند؛ حداقل در مورد چاقي بيش از حد بچهها كه اين طور است.
اين حاصل مطالعهاي است كه محققان دانشگاه ميشيگان انجام دادهاند. در اين مطالعه مشخص شده اكثر والدين بچههايي كه به شدت چاقاند، وزن آنها را متعادل و طبيعي ميدانند!
به گزارش آسوشيتدپرس، در اين مطالعه، 2 گروه از بچهها و والدينشان بررسي شدند؛ يك گروه بچههاي 6 تا 11 ساله و گروه دوم بچههاي 12 تا 17 ساله. ابتدا قد و وزن بچهها اندازهگيري شد و روي نمودار مقايسهاي با قد و وزن طبيعي سنشان برده شد، سپس طي پرسشنامهاي از والدين آنها در مورد اين كه بچهشان را چاق ميدانند يا نه؟ سؤال شد.
نتيجه در گروه اول اين بود كه 43 درصد از اين والدين فرزند با اضافهوزن بالايشان را «در محدوده طبيعي» ميدانستند، 37 درصد اظهار كرده بودند كه كودكشان «اندكي اضافه وزن» دارد، تنها 13 درصد گفته بودند كه كودكشان «خيلي اضافهوزن» دارد و بقيه والدين هم گفته بودند كه فرزندشان «اندكي كمبود وزن» دارد! در گروه دوم، يعني در گروه والدين فرزندان با اضافهوزن بالا، در سن 12 تا 17 ساله، نتيجه از اين قرار بود: 56 درصد گفته بودند فرزندشان «اندكي اضافهوزن» دارد، 31 درصد عقيده داشتند فرزندشان «اضافهوزن زيادي» دارد و 11 درصد گفته بودند كه وزن فرزندشان در حد طبيعي است. بقيه هم گفته بودند وزن كودكشان كمتر از حد طبيعي است.
به گفته اين محققان، البته تشخيص چاقي و اضافهوزن در كودكان و نوجوانان به راحتي بزرگسالان نيست، اما نكته مهم اين است كه وزن بيش از حد طبيعي براي اكثر كودكان و نوجوانان، با نوعي برچسب اجتماعي نامطلوب همراه است و باعث طرد شدن كودك از جمع همسالانش ميشود، به همين دليل نه خود آنها و نه والدينشان، مايل به پذيرفتن حقيقت نسبت وزن به قدشان نيستند و سعي ميكنند آن را انكار كنند.
اين محققان توضيح ميدهند كه مشكل چاقي و اضافهوزن كودكان را، كه ديگر دارد به يك اپيدمي و مشكل جهاني تبديل ميشود، بايد واقعبينانهتر نگريست؛ درست است كه طرد شدن از جمعهاي دوستانه و انزواي كودك، از جمله عوارض چاقي كودكان است، اما ميتوان با همراه كردن مشاورههاي صحيح با درمانهاي تغذيهاي، رژيمدرماني و ورزشهاي متناسب، اين مشكل را نيز رفع كرد، واقعيت را پذيرفت و درصدد حل آن برآمد. انكار اين مشكل، نه تنها راهحلي براي آن نيست، بلكه ميتواند با عقب انداختن درمانهاي مؤثر، شانس بهبودي را براي كودك يا نوجوان، كمتر و كمتر كند.
همشهري آنلاين 12/10/86
|
